Woordenboek - Betekenis van bel

bel:	de -woord bellen 1 klok- of halvebolvormig metalen voorwerp dat een helder geluid geeft als er een klepel of hamer tegen slaat: de bel gaat ; ik heb een bel op mijn fiets ; ook knopje, koord e.d. waarmee men de bel in werking stelt: op de bel drukken ; aan de bel trekken bij iem. figuurlijk een klacht of een wens kenbaar maken bij iem.; belletje trekken aanbellen en vervolgens hard weglopen (als kwajongensstreek); een belletje geven opbellen, telefoneren 2 oorbel; 3 luchtblaas in water; bellen blazen een pijp of ringvormig voorwerp in zeepsop dopen en er vervolgens in blazen, waardoor er doorzichtige bollen ontstaan die zweven; 4 grote hoeveelheid gas in de bodem: de gasbel bij Slochteren ; 5 groot glas: ik krijg deze bel vruchtensap niet op ; zie ook bij toeter 2 bel de -woord (mannelijk) eervoud idem eenheid van geluidsintensiteit, veelal verdeeld in decibel , genoemd naar de Amerikaanse natuurkundige Alexander Graham Bell (1847-1922), de uitvinder van de telefoon
bel:	in connectionistische zin wordt met kluster een verzameling bij elkaar gelegen neuronen bedoeld die tegelijkertijd actief zijn en daardoor als het ware gekarakteriseerd worden door een belvormig activatiepatroon
bel:	transmissie-eenheden, die in principe gebruikt worden om de verhouding van twee vermogens uit te drukken; het aantal bels is gelijk aan de brigglogaritme van deze verhouding; de decibel komt overeen met het tiende gedeelte van de bel
bel:	zoemer klok, klokje, schel