Woordenboek - Betekenis van kennis

kennis:	` ken - nis I de -woord kennissen bekende: een goede kennis, een oude kennis ; II de -woord (vrouwelijk) geen meervoud 1 het kennen, bekendheid met iets; kennis dragen van bekend zijn met; kennis krijgen van mededeling, bericht; kennis nemen van zich (enigszins) op de hoogte stellen van; in kennis stellen van doen weten; met kennis van zaken deskundig; ter kennis van iem. brengen (komen) ; ik breng dit te uwer kennis ; van de boom der kennis (des goeds en des kwaads) gegeten hebben (vgl: Genesis 2 : 17) zijn natuurlijke argeloosheid verloren hebben; Zuid-Nederlands : (weinig, geen) kennis hebben van iets niet zoveel verstand hebben van iets; 2 een zekere mate van gemeenzaamheid door omgang; kennis maken met leren kennen, in kennis komen met (ook kennismaken ); kennis aan iem. krijgen ; Zuid-Nederlands : kennis hebben met iem. verkering hebben, vrijen, verloofd zijn; Zuid-Nederlands : kennis krijgen aan iets iets (leren) kennen; 3 bewustheid, bewustzijn: bij kennis, buiten kennis ; 4 wat men weet; wetenschap, kunde
kennis:	attribuuttype dat een voor mensen begrijpelijke beschrijving van kennis, verzameld door een bepaalde DSA, weergeeft
kennis:	in de zin van een kennisbank: informatie die een stelsel specificeert van rijk gestructureerde, heterogene kenniselementen of begrippen die met elkaar in verband kunnen worden gebracht; 2)feiten, heuristieken en geloofsovertuigingen
kennis:	bekende, connectie, relatie benul, bewustheid, doorzicht, wetenschap, begrip, sjoechem kunde, kundigheid, bekwaamheid, ervaring, geleerdheid bewustzijn notie